Ik ging naar een naturistencamping en vroeg mensen waarom ze graag in hun blootje lopen

naakt op schilderij

Kleren maken de man, luidt het spreekwoord maar op een naturistencamping heb je genoeg aan een adamskostuum. Ik waagde een bezoek aan een camping waar kleren overbodig zijn en haast iedereen poedelnaakt rondloopt. 

Rijdend over een smal weggetje met links en rechts vooral weilanden zie ik de afgelegen camping haast over het hoofd. Struiken, bomen en een haag onttrekken de camping aan het zicht. Door een grijs, openstaand hek rij ik het terrein op. Ik haal diep adem en open het portier. Onder een parasol zit Marion aan tafel waar ze, in een gekleurd T-shirt en wijde broek, gasten verwelkomt. „Mensen komen hier voor het eerst. Je wilt ze niet afschrikken door ze meteen met allemaal bloot te confronteren.” Op deze open dag mogen nieuwsgierige bezoekers, waaronder ik, hun kleren aanhouden. Voor het zwembad moet je wel per se naakt, vertelt Marion. Zeggen dat ik jammer genoeg mijn zwemspullen ben vergeten heeft hier geen zin. Ik glimlach en knik. Intussen loopt een man poedelnaakt voorbij.

„Ik ben echt een koukleum”, zegt Marion. „Als het geen mooi weer is draag ik gewoon kleren.” Als kind wist ze niet beter dan dat ze naakt rondliep op vakantie dankzij haar ouders die naturist waren. „Zij hadden allemaal idealen. Aten vegetarisch en dronken niet.” Naakt is iedereen gelijk, was de gedachte. Ook een advocaat of dokter die in zijn blootje loopt. „Wij zijn veel nuchterder. Verschillen zijn er. Waarom is dat erg? Aan een accent hoor ik toch iemands achtergrond.”

Vrijheid
Vanaf een jaar of twaalf hoefde Marion niets meer te weten van de bezigheden van haar ouders. Pas toen de kinderen met haar ouders op vakantie gingen begon het weer te kriebelen. „We haalden ze op en iedereen was bloot terwijl wij kleren droegen. Dan voel je jezelf bijna de uitzondering als je gekleed rondloopt.” Niet veel later besloot ze voortaan weer naturistencampings op te zoeken. „Het kampeert zoveel gemakkelijker. Het voelt heel vrij. Na het douchen niets aan hoeven te trekken. Dan heb ik echt vakantie. Heerlijk.”

Een belangstellend paar gaat zitten op de plastic stoelen onder de parasol. Johan neemt ons mee en leidt ons rond over het terrein. Het nieuwe gebouw, inclusief keuken en sauna, is bijna af. In haar blootje staat een vrouw bij de afwasbak af te wassen. „Je bent helemaal niet verplicht vanaf een bepaalde temperatuur naakt rond te lopen”, legt Johan uit. „Maar er lopen bikkels tussen.” Zelf wil hij niet de nadruk leggen op naakt zijn. „Ik ben gewoon aan het kamperen.” En toevallig is hij dan meestal bloot. Volgens Johan komt er in het leven zelfs meer spanning bij kijken als mensen schaars gekleed rondlopen terwijl dat helemaal niet het geval is als iedereen volledig naakt is.

Als ik terug loop met Johan komt een naakte vrouw op sandalen met een dienblad vol kopjes ons tegemoet. In de boomgaard wandelt een stel met enkel zonnebrillen en rieten hoedjes op.

Geen geheim
Marion maakt er geen geheim van naturist te zijn. Ook haar buren weten ervan. Al zouden die niet snel de stap zetten, weet Marion. „En toch ben je aardig, zei de buurvrouw eens. Mensen stellen zich soms bij naturistencampings allemaal sekstaferelen voor.” Niets van waar volgens Marion. Op naturistenterreinen is respect voor elkaars lichamelijke integriteit juist enorm belangrijk en de norm. „Normaal gesproken ben ik best een aanrakerig persoon, maar zonder kleren houd ik een beetje afstand. Dan raak ik anderen niet zomaar even aan.” Of Marion verlekkerd de hele dag naakte lichamen zit te bewonderen? „Helemaal niet. Iemand vertelde eens dat bij een vrouw een borst er af was. Had ik nog helemaal niet gezien. Kijk, het is niet dat je geforceerd probeert te vermijden elkaar te bekijken, maar het speelt geen rol. Ook niet of je knap bent.”